Geschreven door Kirsten Hogendoorn, Expert bij Personal Body Plan.
Werkstress wordt vaak gezien als iets mentaals: “druk zijn”, “veel aan je hoofd hebben” of “niet goed kunnen ontspannen”. In werkelijkheid beïnvloedt langdurige stress vrijwel elk systeem in het lichaam. Je brein, hormonen, slaap, emoties, gedrag, prestaties, herstelcapaciteit en sociale relaties reageren allemaal op stressbelasting.
Werkstress kan op korte termijn prestaties tijdelijk verhogen doordat het lichaam energie mobiliseert. Maar wanneer stress chronisch wordt en herstel onvoldoende is, ontstaat allostatische overbelasting: het stresssysteem raakt ontregeld. Dit heeft gevolgen voor concentratie, motivatie, slaapkwaliteit, lichamelijke gezondheid, herstel van training, eetgedrag en emotionele regulatie [5,8].
De belangrijkste nuance is dat stress niet automatisch slecht is. Het menselijk systeem is juist ontworpen om zich aan te passen aan belasting. Problemen ontstaan vooral wanneer belasting langdurig hoger blijft dan herstelcapaciteit.
De belangrijkste praktische les is daarom niet simpelweg “minder stress hebben”, maar begrijpen hoe belasting, herstel, gedrag, slaap, voeding, beweging en omgeving elkaar voortdurend beïnvloeden binnen het totale neurobiopsychosociale systeem.
Werkstress wordt vaak gereduceerd tot een probleem van drukte, slechte planning of een gebrek aan mentale weerbaarheid. Daardoor ontstaat het idee dat stress vooral een psychologisch probleem is dat opgelost kan worden met meer discipline, betere time-managementvaardigheden of simpelweg “meer ontspannen”.
De realiteit is aanzienlijk complexer. Stress beïnvloedt niet alleen hoe iemand denkt of zich voelt, maar ook hoe het brein voorspellingen maakt, hoe het lichaam energie verdeelt, hoe hormonen functioneren, hoe emoties worden gereguleerd en hoe gedrag uiteindelijk tot stand komt.
Binnen een neurobiopsychosociaal perspectief worden Brain, Body, Mind & Life gezien als onlosmakelijk met elkaar verbonden [9]. Een verandering binnen één domein beïnvloedt automatisch de andere domeinen.
Dat betekent dat langdurige werkstress niet alleen invloed heeft op prestaties op het werk, maar ook op slaap, eetgedrag, motivatie, herstelcapaciteit, sociale relaties, fysieke gezondheid en emotionele stabiliteit.
In deze blog leer je wat werkstress precies is, waarom stress soms prestaties tijdelijk kan verbeteren, hoe chronische stress het brein en lichaam beïnvloedt en waarom herstel uiteindelijk essentieel is voor duurzame prestaties en gezondheid.
Stress is in essentie geen fout van het lichaam. Het is juist een biologisch overlevingsmechanisme dat bedoeld is om ons aan te passen aan veranderende omstandigheden. Wanneer iemand een deadline moet halen, een presentatie geeft of onder hoge cognitieve belasting staat, mobiliseert het lichaam energie om adequaat te kunnen reageren [5,8].
Het brein probeert voortdurend te voorspellen wat het lichaam nodig heeft om optimaal te functioneren. Dit proces noemen we allostase. Allostase verwijst naar het vermogen van het brein om te anticiperen op toekomstige behoeften en alvast energie en hulpbronnen beschikbaar te maken voordat ze daadwerkelijk nodig zijn [8].
Dat systeem werkt uitstekend wanneer belasting tijdelijk is en gevolgd wordt door voldoende herstel. Problemen ontstaan vooral wanneer werkdruk langdurig aanwezig blijft en herstel onvoldoende wordt.
Chronische werkstress betekent daarom niet alleen dat iemand zich “druk” voelt. Het betekent dat het regulatiesysteem van het lichaam voortdurend meer energie probeert vrij te maken dan het duurzaam kan herstellen. Uiteindelijk raakt het systeem hierdoor ontregeld.
Stress heeft niet uitsluitend negatieve effecten. Op korte termijn kan stress prestaties juist verbeteren. Hormonen zoals adrenaline en cortisol verhogen alertheid, focus en energieproductie [5,7].
Dat verklaart waarom sommige mensen aangeven “goed te functioneren onder druk”. Het lichaam mobiliseert letterlijk extra energie om aan de gevraagde prestatie te voldoen.
Maar dit systeem heeft grenzen. Het menselijk lichaam is ontworpen voor afwisseling tussen belasting en herstel, niet voor permanente activatie.
Wanneer stress chronisch wordt, beginnen de nadelen zich op te stapelen. De slaapkwaliteit neemt af, cognitieve bandbreedte vermindert, emoties worden moeilijker gereguleerd en herstelprocessen functioneren minder efficiënt [5,8,10].
Binnen de literatuur over zelfbeheersing wordt cognitieve bandbreedte gezien als een cruciale factor voor impulscontrole en doelgericht gedrag. Langdurige stress, slaaptekort en mentale overbelasting verminderen deze bandbreedte aanzienlijk.
Dat verklaart waarom mensen onder langdurige werkdruk vaak moeite krijgen met gezond gedrag. Ze gaan slechter eten, minder bewegen, later slapen, meer piekeren en sneller emotioneel reageren omdat hun systeem structureel overbelast raakt.
Wanneer deze mismatch tussen belasting en herstel langdurig aanhoudt, kunnen klachten ontstaan die passen bij chronische overbelasting, zoals emotionele uitputting, afstand nemen van werk, verminderde motivatie en een lager gevoel van competentie.
Het menselijk brein reageert niet simpelweg op de werkelijkheid. Het probeert voortdurend voorspellingen te maken over wat er gaat gebeuren. Dit principe wordt binnen de neurowetenschappen predictive coding genoemd [1,8].
Het brein combineert daarvoor actuele informatie uit de omgeving met eerdere ervaringen, emoties, lichamelijke signalen en sociale context. Op basis daarvan voorspelt het welke situatie eraan komt en hoeveel energie daarvoor nodig is.
Wanneer iemand langdurig werkstress ervaart, gaat het brein steeds vaker dreiging of overbelasting voorspellen. Het zenuwstelsel blijft daardoor voortdurend alert.
Dit kan zich uiten in klachten zoals:
Zelfs wanneer er objectief gezien geen directe dreiging aanwezig is, kan het brein toch blijven functioneren alsof die dreiging er wel is.
Chronische stress beïnvloedt niet alleen emoties en energieniveau, maar ook cognitieve functies zoals aandacht, werkgeheugen, cognitieve flexibiliteit en besluitvorming. Een review uit 2024 laat zien dat langdurige stress samenhangt met veranderingen in executieve functies en cognitieve prestaties [13].
Daardoor wordt het moeilijker om:
Dat verklaart mede waarom mensen onder langdurige werkstress vaker terugvallen op automatische gewoontes en korte termijn oplossingen.
Het probleem is daarbij niet alleen “te weinig motivatie”, maar ook verminderde mentale capaciteit om gedrag actief te sturen. Onder hoge cognitieve belasting probeert het brein energie te besparen. Daardoor verschuift gedrag vaker richting snelle, bekende en minder energie-intensieve keuzes.
Chronische stress beïnvloedt dus niet alleen hoe iemand zich voelt, maar ook hoe iemand informatie verwerkt, beslissingen neemt en reageert op dagelijkse uitdagingen.
Emoties worden vaak gezien als automatische reacties die ons overkomen. Moderne neurowetenschappelijke theorieën beschrijven emoties echter eerder als voorspellingen die door het brein worden geconstrueerd op basis van context, fysiologie en eerdere ervaringen [1].
Het brein probeert voortdurend te voorspellen wat er gaat gebeuren en welke lichamelijke en gedragsmatige reactie daarbij past. Dit proces hangt sterk samen met allostase: het systeem waarmee het brein continu probeert te anticiperen op toekomstige behoeften van het lichaam [8].
Wanneer iemand langdurig stress ervaart, verandert daardoor niet alleen hoe iemand zich voelt, maar ook hoe situaties geïnterpreteerd worden.
Een vermoeid en overbelast brein zal sneller negatieve voorspellingen maken. Sociale situaties kunnen bedreigender aanvoelen, kleine problemen groter lijken en emoties sneller escaleren. Dat gebeurt niet bewust, maar ontstaat doordat het brein voortdurend probeert risico’s, energie en veiligheid te managen op basis van eerdere ervaringen en actuele lichamelijke signalen [3].
Daarnaast beïnvloeden slaaptekort, verminderde energie en chronische activatie van het stresssysteem ook de lichamelijke sensaties waarop emoties mede gebaseerd zijn. Interoceptieve signalen zoals hartslag, ademhaling, spierspanning, vermoeidheid en onrust veranderen onder chronische stress [3].
Daardoor kunnen gevoelens van spanning, onrust of somberheid steeds sterker worden ervaren. Een verhoogde hartslag kan sneller als angst worden geïnterpreteerd. Vermoeidheid kan eerder voelen als hopeloosheid of mentale uitputting. Het lichaam en het brein beïnvloeden elkaar hierin voortdurend.
Chronische stress vermindert bovendien vaak de cognitieve bandbreedte. Daardoor wordt het moeilijker om impulsen te reguleren, emoties te nuanceren en flexibel te reageren [6,10].
Dat kan zich uiten in:
Ook neuroplasticiteit speelt hierin een rol. Verbindingen in het brein die vaak gebruikt worden, worden sterker [11]. Wanneer iemand langdurig stress, dreiging of overbelasting ervaart, kunnen negatieve denk- en gedragspatronen daardoor steeds automatischer worden.
Dat betekent niet dat iemand “zwak” is of permanent beschadigd raakt, maar wel dat chronische stress zichzelf kan versterken wanneer herstel, veiligheid en nieuwe positieve ervaringen onvoldoende aanwezig zijn.
Werkstress beïnvloedt dus niet alleen “de mentale gezondheid”, maar verandert daadwerkelijk hoe iemand de wereld waarneemt, interpreteert en erop reageert. Binnen een neurobiopsychosociaal perspectief ontstaan emoties daarom niet los van het lichaam of de omgeving, maar vanuit een voortdurende interactie tussen fysiologie, ervaringen, context, gedrag en sociale factoren [9].
Onder chronische stress verschuift gedrag vaak richting automatische en energiebesparende patronen.
Het brein probeert onder hoge belasting cognitieve energie te besparen. Daardoor nemen flexibiliteit, impulscontrole en bewuste besluitvorming vaak af [6,13].
Mensen grijpen hierdoor sneller terug op:
Dat verklaart mede waarom gezonde keuzes onder langdurige stress vaak moeilijker vol te houden zijn, zelfs wanneer iemand weet wat verstandig is.
Iemand kan bijvoorbeeld begrijpen dat voldoende slaap, beweging of gezonde voeding belangrijk is, maar toch blijven uitstellen, overeten of blijven doorwerken. Dat ontstaat vaak niet vanuit onwil, maar doordat het systeem probeert mentale en fysieke energie zo efficiënt mogelijk te verdelen.
Onder langdurige stress verschuift gedrag daardoor vaak van bewuste regulatie naar automatische copingstrategieën.
Dat betekent ook dat duurzame gedragsverandering meestal niet alleen vraagt om meer motivatie, maar ook om voldoende herstel, cognitieve ruimte, structuur en een omgeving die gezond gedrag ondersteunt.
Chronische werkstress beïnvloedt meerdere fysiologische systemen tegelijkertijd.
Een belangrijke rol hierin wordt gespeeld door cortisol. Cortisol helpt het lichaam op korte termijn energie beschikbaar te maken. Wanneer cortisol langdurig verhoogd blijft, kan dit echter negatieve gevolgen hebben voor herstel, slaapkwaliteit, eetlustregulatie en energieniveau [5,7].
Daarnaast beïnvloedt langdurige stress indirect processen zoals:
Chronische stressbelasting gaat bovendien vaak samen met een verstoring van het circadiaans ritme. Dat ritme speelt een belangrijke rol bij slaapkwaliteit, energieregulatie en hormonale processen [8].
Wanneer slaapkwaliteit langdurig vermindert, ontstaat een vicieuze cirkel. Slechte slaap verhoogt stressgevoeligheid, terwijl stress op zijn beurt de slaap verder verslechtert [8].
Langdurige werkstress beïnvloedt niet alleen mentale gezondheid, maar hangt ook samen met veranderingen in metabole gezondheid.
Een systematische review en meta-analyse uit 2025 liet zien dat burn-out en chronische uitputting geassocieerd zijn met kenmerken van het metabool syndroom [14].
Onder metabole ontregeling vallen onder andere:
Dat betekent niet dat stress direct “ziekte veroorzaakt”, maar wel dat langdurige allostatische belasting meerdere fysiologische systemen tegelijk kan beïnvloeden.
Chronische stressbelasting beïnvloedt namelijk niet alleen hormonen zoals cortisol, maar ook slaapkwaliteit, herstelcapaciteit, gedrag, voedingskeuzes en lichamelijke activiteit. Juist de combinatie van deze factoren lijkt op lange termijn relevant voor gezondheid.
Dit laat opnieuw zien dat werkstress niet uitsluitend een psychologisch probleem is, maar een geïntegreerde belasting van Brain, Body, Mind & Life.
Langdurige werkstress beïnvloedt vaak onbewust gedragspatronen.
Mensen gaan bijvoorbeeld sneller overeten, minder bewegen, meer cafeïne gebruiken of later slapen. Dit gedrag ontstaat niet uitsluitend vanuit een gebrek aan discipline, maar hangt samen met veranderingen in energieverdeling, cognitieve bandbreedte en beloningssystemen in het brein [8].
Onderzoek naar overconsumptie laat zien dat stress, slaaptekort, emotionele belasting en verminderde cognitieve ruimte belangrijke factoren zijn bij overeten en ongezonde voedingskeuzes.
Daarnaast zorgt chronische stress er vaak voor dat herstelgedrag juist afneemt, terwijl het lichaam daar op dat moment het meeste behoefte aan heeft.
Een calorietekort wordt vaak alleen gezien als een rekensom: minder energie innemen dan gebruiken. Biologisch gezien gebeurt er echter veel meer.
Het lichaam interpreteert een langdurige lagere energiebeschikbaarheid namelijk als een situatie waarin beschikbare energie zorgvuldig verdeeld moet worden. Vanuit allostase probeert het brein voortdurend te voorspellen hoeveel energie beschikbaar is en welke processen op dat moment prioriteit krijgen [8].
Wanneer energie-inname langere tijd laag is, ontstaan daarom vaak veranderingen in zowel fysiologie als gedrag.
Het lichaam probeert energie te besparen door processen efficiënter te maken en gedrag te sturen richting energiebeschikbaarheid. Dat kan invloed hebben op:
Daardoor wordt een calorietekort niet alleen fysiek merkbaar, maar ook psychologisch.
Veel mensen ervaren tijdens langdurig diëten bijvoorbeeld:
Dat betekent niet automatisch dat iemand “geen discipline” heeft. Het lichaam probeert simpelweg energie te beschermen en gedrag te sturen richting herstel van energiebeschikbaarheid [8,12].
Daarnaast beïnvloedt een calorietekort ook de psychologische basisbehoeften uit de zelfdeterminatietheorie.
Autonomie kan afnemen wanneer iemand het gevoel krijgt voortdurend controle te moeten houden over voeding. Competentie kan onder druk komen te staan wanneer progressie minder snel verloopt dan verwacht. Verbondenheid kan verminderen wanneer sociale situaties rondom eten stressvol worden.
Daardoor kan een langdurig of agressief calorietekort niet alleen fysiologisch belastend worden, maar ook psychologisch.
Dit betekent niet dat afvallen ongezond of verkeerd is. Wel laat het zien dat context belangrijk is. De belastbaarheid van het systeem bepaalt mede hoe goed iemand zich kan aanpassen aan een energietekort.
Wanneer iemand al langdurig overbelast is, is een agressief afvaldoel bovendien niet altijd de meest passende eerste stap. Soms is het verstandiger om eerst slaap, herstelcapaciteit, voedingsstructuur en dagelijkse regelmaat te stabiliseren voordat een groot calorietekort wordt ingezet.
Slaap, herstel, stressniveau, trainingsbelasting, voedingskwaliteit en sociale omgeving beïnvloeden allemaal hoe het lichaam en brein reageren op een dieetfase.
Het menselijk lichaam functioneert beter wanneer belasting en herstel in balans zijn. Regelmatige beweging en krachttraining kunnen bijdragen aan een betere stressregulatie, verbeterde slaapkwaliteit en een hogere metabole gezondheid [2,4].
Binnen de gezondheidsliteratuur wordt spiermassa geassocieerd met verbeterde insulinegevoeligheid, betere glucoseregulatie en een lager risico op chronische gezondheidsproblemen [2,4].
Daarnaast lijkt regelmatige fysieke activiteit een positief effect te hebben op stemming, cognitieve prestaties en emotionele regulatie.
Dat betekent niet dat sporten een magische oplossing voor stress is. Excessieve training zonder voldoende herstel kan stressbelasting juist verhogen. Maar goed gedoseerde beweging kan wel bijdragen aan een hogere belastbaarheid van zowel lichaam als brein.
Gedrag ontstaat zelden puur vanuit bewuste keuzes. Gewoontes spelen een enorme rol in hoe mensen omgaan met stress.
Gewoontes worden gevormd doordat gedrag herhaaldelijk gekoppeld wordt aan bepaalde contexten, triggers en beloningen [2]. Onder langdurige stress vallen mensen vaak terug op automatische gedragspatronen, juist omdat die minder cognitieve energie kosten.
Daarom is het veranderen van leefstijl tijdens stress vaak moeilijker dan mensen denken.
Duurzame verandering vraagt meestal niet alleen om motivatie, maar ook om aanpassingen in omgeving, structuur en herstelcapaciteit.
Werkstress is geen puur individueel probleem en ook geen simpele kwestie van “mentale zwakte”.
Binnen populaire gezondheids- en productiviteitscultuur wordt stress vaak gereduceerd tot een gebrek aan discipline, veerkracht of time-management. Daardoor ontstaat gemakkelijk het idee dat iemand stress vooral moet oplossen door “harder te worden”, beter te plannen of positiever te denken.
De werkelijkheid is aanzienlijk complexer.
De impact van stress ontstaat vanuit een voortdurende interactie tussen biologische, psychologische en sociale factoren. Hoe iemand stress ervaart en hoe het lichaam daarop reageert, hangt af van veel meer dan alleen mindset of motivatie.
Factoren die hierin onder andere een rol spelen zijn:
Langdurige negatieve stressbelasting komt bovendien vaker voor bij mensen die structureel blootstaan aan sociale of economische druk [2,5].
Dat is belangrijk om te begrijpen, omdat chronische stress niet ontstaat in een vacuüm. Iemand die slecht slaapt, financiële zorgen heeft, weinig autonomie ervaart, voortdurend bereikbaar moet zijn en onvoldoende herstelmomenten heeft, start vanuit een totaal andere fysiologische en mentale uitgangspositie dan iemand met veel sociale steun, stabiliteit en herstelcapaciteit.
Daarnaast verschillen mensen ook biologisch in gevoeligheid voor stress. Eerdere ervaringen, opvoeding, traumatische gebeurtenissen, persoonlijkheidskenmerken, lichamelijke gezondheid en genetische factoren kunnen allemaal invloed hebben op hoe sterk iemand reageert op belasting.
Stress is daardoor niet alleen een reactie op objectieve omstandigheden, maar ook op hoe het brein veiligheid, controle, voorspelbaarheid en belastbaarheid voorspelt. [1,8]
Wat voor de één relatief beheersbaar voelt, kan voor iemand anders fysiologisch en emotioneel veel zwaarder aanvoelen.
Ook herstelcapaciteit speelt hierin een centrale rol. Twee mensen kunnen dezelfde werkdruk ervaren, maar heel anders reageren afhankelijk van factoren zoals:
Werkstress staat daarom zelden op zichzelf. Vaak stapelen verschillende vormen van belasting zich tegelijkertijd op. Hoge werkdruk kan bijvoorbeeld samengaan met slaaptekort, relatieproblemen, weinig beweging, financiële stress of een agressief calorietekort. Het totale systeem raakt daardoor steeds verder belast.
Juist die opstapeling van belasting zonder voldoende herstel lijkt een belangrijke factor binnen chronische stressproblematiek en allostatische overbelasting. [5,8]
Dat betekent ook dat oplossingen zelden volledig gevonden worden in één losse interventie. Meer discipline, een ademhalingsoefening of een betere agenda kunnen soms helpen, maar lossen niet automatisch een chronisch overbelast systeem op.
Duurzame verbetering vraagt meestal om een bredere benadering waarbij belasting, herstel, omgeving, gedrag, slaap, fysiologie en sociale context gezamenlijk worden meegenomen.
Het is daarom te simplistisch om stress volledig toe te schrijven aan een gebrek aan motivatie, discipline of mindset.
Het verminderen van werkstress betekent niet per se dat alle stress moet verdwijnen. Stress is namelijk een normaal onderdeel van het leven en kan op korte termijn zelfs functioneel zijn. Het doel is daarom meestal niet om iedere vorm van belasting te vermijden, maar om de balans tussen belasting en herstel beter te reguleren.
Duurzame belastbaarheid ontstaat vaak niet doordat iemand zichzelf voortdurend blijft pushen, maar doordat het systeem voldoende mogelijkheden krijgt om te herstellen en zich aan te passen.
Belangrijke factoren daarbij zijn onder andere:
Juist slaap lijkt hierin een centrale rol te spelen. Tijdens slaap vinden belangrijke processen plaats die betrokken zijn bij cognitief herstel, emotionele regulatie, energiebalans, hormoonregulatie en lichamelijk herstel [10]. Chronisch slaaptekort maakt het lichaam en brein daardoor vaak gevoeliger voor stressprikkels.
Ook beweging kan helpen om de belastbaarheid van het systeem te ondersteunen. Goed gedoseerde fysieke activiteit lijkt samen te hangen met verbeterde slaapkwaliteit, stressregulatie, metabole gezondheid en emotionele regulatie. Tegelijkertijd is meer niet altijd beter. Excessieve training zonder voldoende herstel kan de totale stressbelasting juist verder verhogen.
Daarnaast helpt het vaak om de omgeving zo in te richten dat gezond gedrag minder afhankelijk wordt van wilskracht alleen. Onder chronische stress neemt cognitieve bandbreedte namelijk vaak af, waardoor automatische keuzes een grotere rol gaan spelen.
Kleine veranderingen in structuur kunnen daarom al veel invloed hebben op gedrag en herstel. Denk bijvoorbeeld aan:
Ook het herkennen van vroege signalen van overbelasting is belangrijk. Veel mensen wachten totdat hun lichaam of mentale gezondheid duidelijke alarmsignalen geeft, terwijl chronische stress zich vaak al veel eerder opbouwt via subtiele veranderingen in slaap, stemming, motivatie, concentratie, herstel of energieniveau.
Vroege signalen kunnen bijvoorbeeld zijn:
Juist in deze fase kan herstelgedrag belangrijk zijn. Niet omdat iemand “zwak” is, maar omdat het systeem signalen geeft dat de totale belasting langdurig hoger wordt dan de beschikbare herstelcapaciteit.
Duurzame stressregulatie draait daarom meestal niet om harder functioneren, maar om slimmer omgaan met belasting, herstel en de totale energiebeschikbaarheid van het systeem.
Werkstress is geen losstaand psychologisch probleem, maar een geïntegreerde reactie van het volledige menselijke systeem.
Het brein probeert voortdurend toekomstige behoeften te voorspellen en energie te verdelen. Wanneer werkbelasting langdurig hoger blijft dan herstelcapaciteit, raakt dit systeem ontregeld. Dat beïnvloedt niet alleen mentale processen, maar ook hormonen, slaap, emoties, gedrag, gezondheid en prestaties [5,8].
Binnen het neurobiopsychosociale model kunnen Brain, Body, Mind & Life daarom niet los van elkaar worden gezien [9].
Duurzame prestaties ontstaan uiteindelijk niet door permanente maximale belasting, maar door een goede afwisseling tussen inspanning, herstel en adaptatie.
Werkstress kan op korte termijn functioneel zijn doordat het lichaam energie mobiliseert en prestaties ondersteunt. Maar wanneer stress chronisch wordt en herstel tekortschiet, raakt het regulatiesysteem van het lichaam ontregeld.
De gevolgen beperken zich niet tot mentale klachten. Chronische werkstress beïnvloedt slaap, hormonen, emoties, gedrag, motivatie, fysieke gezondheid en sociale relaties.
Een duurzame aanpak vraagt daarom om meer dan alleen “meer discipline” of “beter plannen”. Het vereist een geïntegreerde benadering waarbij lichaam, brein, emoties, gedrag en omgeving gezamenlijk worden meegenomen.
Niet stress zelf vormt uiteindelijk het grootste probleem, maar een langdurige mismatch.
.avif)
.avif)